Straatjutten

Een vorm van meditatie

 

 

 

 

 

 

 

Alleen mijn weg gaan en daarbij verbondenheid ervaren, is wel een thema in mijn leven. Zo ervaar ik deel uit te maken van gemeenschap door te ‘straatjutten’, zoals ik dat noem. Wekelijks ga ik alleen op pad om zwerfafval in mijn omgeving te verzamelen. Na mijn pelgrimage door Nijmegen ben ik daar mee begonnen. Het is voor mij een vorm van meditatie.
Op mijn wandelingen had ik de gewoonte om af en toe afval op te pakken en in een afvalbak te deponeren. Toen ik dat wekelijks ging verzamelen en een volle zak in zo’n prullenbak deed, kreeg ik een paar keer boze blikken of een clacson geluid als respons. ‘Oei,’ blijkbaar wekte ik een verkeerde indruk. Daarom heb ik contact opgenomen met de gemeente en kreeg ik een prikstok en afvalzakken. Omdat het sjouwen met zo’n grote zak voor mij te zwaar is, kreeg ik ook een boodschappenkarretje waar ik de zak in doe.

Waarom?

Regelmatig krijg ik van voorbijgangers enthousiaste reacties. Een enkele keer lucht iemand zijn hart of komt met een kritische noot. Zo vroeg mij een keer een man: “Waarom doe je dit?” Mijn antwoord: “Omdat ik er plezier in heb.” Hij: “Daar geloof ik niets van.” Ik: “Dat is aan u.” Hij bromde wat en zei toen: “Nou succes met het redden van de wereld.” Waarop ik grapte: “Dat gaat mijn kracht te boven. Als ik me dat als doel zou stellen, zou ik er geen plezier in hebben.”

Deelgenoot

Een keer heb ik iemand die met zichzelf worstelde, uitgenodigd voor een uitdaging zonder te zeggen wat het inhield. Ze ging daar spontaan op in. Met haar ben ik een paar uur ‘juttend’ door de wijk getrokken. Toen we even pauzeerden zittend op een boomstronk zei ze: “Het is net alsof ik een hele dag aan het strand ben geweest.” Ze ging met een mooie vaas naar huis.

‘Straatjutten’ vind ik gewoon een leuke benaming, maar een enkele keer vind ik ook echt iets wat ik kan gebruiken.